Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και Αστυνομία. Από την θεωρία στην πράξη...

        Γράφει Ο Σωτήριος Αθαν.Μουντζούρης,

Αστυν.Υποδ/ντής ε.α.,πρώην Αντιοπρόεδρος ΠΟΑΣΥ

Ο νέος Υπουργός κ.Ιωάννης Πανούσης,μπορεί να μην ήταν γνωστός σε πολλούς μέχρι την ημέρα της ορκωμοσίας του,σίγουρα όμως ήταν γνωστός στην Αστυνομία και στους αστυνομικούς. Ως Καθηγητής Πανεπιστημίου με ειδίκευση το έγκλημα (Εγκληματολόγος) εδίδασκε στις αστυνομικές σχολές, σε σεμινάρια ή εκπαιδεύσεις αστυνομικών. Γνωστός για τις θέσεις-προτάσεις του για θέματα εγκληματικότητας,πεζής και εμφανούς αστυνόμευσης (αστυνομικός γειτονιάς), εγκληματοφοβία, ξενοφοβία και ρατσισμό.Γνωρίζει καλά τα περί της Αστυνομίας..........>> Άνθρωπος του μέτρου και διακρίνεται για την καλή γνώση του αντικειμένου της, τις δημοκρατικές του ευαισθησίες και την διάθεσή του για προσφορά στον πολίτη και την κοινωνία. Αγαπάει τον πολίτη και τον Αστυνομικό και επιθυμεί βελτίωση των σχέσεων των δύο μερών. 

Ως επιλογή,για την νέα αριστερή Κυβέρνηση και το συγκεκριμένο ευαίσθητο Υπουργείο, ο κ.Πανούσης υπήρξαν άριστη. 

Οι πολιτικοί και οι Υπουργοί ασφαλώς κρίνονται εκ του αποτελέσματος.Η περίοδος χάριτος θα παρέλθει σύντομα και θα κριθεί ο νέος Υπουργός-και αυστηρά μάλιστα -εκ των έργων και όχι εκ των λόγων, εκ του αποτελέσματος και όχι εκ των προθέσεων. Καλές οι δηλώσεις και όλα, αυτά που ακούσθηκαν από ένα Πανεπιστημιακό Καθηγητή, Επιστήμονα, μετριοπαθή πολιτικό. 

Ο λόγος του παραπέμπει σε άριστο και άνετο ομιλητή που διαλέγεται σε κάποιο αμφιθέατρο ή σε κάποια αίθουσα απευθυνόμενος στους πολίτες. Καλή η θεωρία αλλά εάν δεν επιβεβαιωθεί στην πράξη δεν έχει αξία. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρό για τον νέο Υπουργό,τον καθηγητή κ.Γιάννη Πανούση. 

Ευχόμαστε ολοψύχως να επιτύχει στο έργο του και να υπάρξουν λαμπρά αποτελέσματα σε όλους τους τομείς του Υπουργείου του. Να επιτύχει κατ΄αρχήν στην Τάξη και ασφάλεια των πολιτών, η οποία τελευταίως δοκιμάζεται εμφανώς. Τα στοιχεία -και το ξέρει καλώς αυτό ο κ.Υπουργός-δεν μπορούν να σκιαγραφήσουν την πραγματικότητα. 

Ο ίδιος συνηθίζει πολλάκις να αναφέρεται στην θεωρία του παγόβουνου (της αφανούς εγκληματικότητας που είναι κρυμμένη,ενώ η κορυφή είναι θεατή και ελάχιστη σε σχέση με την αθέατη βάση της). Ο ίδιος γνωρίζει και αναλύει πολύ καλά την θεωρία του «λευκού κολλάρου»,την εγκληματικότητα τη σύγχρονης εποχής, της παγκοσμιοποιημένης. 

Το οργανωμένο έγκλημα είναι κάτι που το γνωρίζει και το διδάσκει ο Καθηγητής Εγκληματολογίας κ.Πανούσης. 

Όταν χρησιμοποιεί τον όρο είναι σίγουρος ότι συγκεντρώνονται τα στοιχεία εκείνα που το προσδιορίζουν. 

Εκφράζεται πάντοτε με σαφήνεια αλλά και με ακρίβεια. Η καταπολέμησή του, όμως,είναι άλλο πράγμα, διαφέρει από την θεωρία.Και οι απόψεις του για τα μέτρα τάξης στις διαδηλώσεις και για τα ..κάγκελα της Βουλής είναι προσεγμένες στην διατύπωση αλλά και αξιοπρόσεκτες.Σημειολογικές βέβαια αλλά όχι με υπερβολή και ακραίες. 

Το ίδιο και για τα όπλα. «Το πρόβλημα δεν είναι να φέρει όπλο ο αστυνομικός,αλλά το πώς να το χρησιμοποιεί !»,είπε χαρακτηριστικά ο νέος Υπουργός. 

Πράγματι, η νομοθεσία, αν και τελευταία βελτιώθηκε, υστερεί κατά πολύ από εκείνη των άλλων προηγμένων σε θέματα αστυνομικής ασφάλειας κρατών (ΗΠΑ,Γερμανία,Αγγλία, Νότιο Αφρική κλπ). Μέχρι πολύ πρόσφατα η χρήση των όπλων από Αστυνομικούς παρέπεμπε στις σχετικές «περί αμύνης» δ/ξεις. 

Και οι έχοντες ελάχιστες γνώσεις νομικών ξέρουν ότι για να υπάρχει άμυνα πρέπει ο αμυνόμενος να δεχθεί επίθεση που νομιμοποιεί τη χρήση του αντίστοιχου μέτρου, ώστε να μην υπερβεί τα όριά της. 

Αυτό σημαίνει ότι ο Αστυνομικός είναι πάντα σε δυσμενέστερη θέση από εκείνη του κακοποιού και δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση περί αυτού. Το αίσθημα της ασφάλειας των πολιτών πρέπει να εμπεδωθεί. Για να γίνει αυτό απαιτεί εμφανή την παρουσία της Αστυνομίας που αποτρέπει, μετατοπίζει ή και προλαμβάνει το έγκλημα ενίοτε. Και απαιτεί ένα καλό Αστυνομικό (εκπαιδευμένο,με αυτοπεποίθηση, ενημερωμένο και καλά αμοιβόμενο). Ένα αστυνομικό με σύγχρονο και όχι παρωχημένο εξοπλισμό, που υστερεί εμφανώς από εκείνο των ημεδαπών ή αλλοδαπών κακοποιών. 

Χρειάζεται και μια Αστυνομία αναδιαρθρωμένη, ευέλικτη και καλά οργανωμένη σε όλα τα επίπεδα, που να μπορεί να συνεργάζεται με τους πολίτες, να ακούει τους πολίτες και να ανταποκρίνεται αμέσως στα αιτήματά τους. 

Επιβάλλεται ανασχεδιασμός από την αρχή. Αλλαγή φιλοσοφίας, επανιεράρχηση προτεραιοτήτων («αλλαγή δόγματος»). 

Επίκεντρο ο πολίτης και η ασφάλειά του και όχι τα γήπεδα και άλλα πάρεργα (επιδόσεις κλήσεων, δικογράφων, φοροεισπράκτορες και παρόμοια). 

Πολλάκις εξαγγέλθηκε η αποδέσμευση των Αστυνομικών από τα γήπεδα, αλλά ουδέποτε υλοποιήθηκε μέχρι σήμερα τουλάχιστον (πλην των ερασιτεχνικών κατηγοριών, που πράγματι εξοικονόμησε αστυνομικό προσωπικό σε χιλιάδες ανθρωποώρες εβδομαδιαίως!). 

Η φύλαξη,από την Αστυνομία, πολιτικών προσώπων και προσώπων στόχων (που κινδυνεύει η προσωπική τους ασφάλεια),να επαναπροσδιοριστεί. 

Μπορεί να εξευρεθεί τρόπος απαλλαγής των Αστυνομικών χωρίς να τίθενται σε κίνδυνο και τα συγκεκριμένα πρόσωπα.  

Ο τρόπος πρόσληψης των Αστυνομικών να επανεξετασθεί από την αρχή με σεβασμό στην αρχή της διαφάνειας, της αντικειμενικότητας και της αξιοκρατίας . Το θέμα των κρίσεων και προαγωγών, αποτελεί ανοικτή πληγή της αστυνομίας και όχι μόνο. Μια αξιολόγηση τύπων και όχι ουσίας και πάντοτε στα ανώτατα κλιμάκια τον αποφασιστικό λόγο της επιλογής τον έχει η εκάστοτε Κυβέρνηση με εμφανή την παρουσία του κομματικού της μηχανισμού. 

Η δια βίου εκπαίδευση των Αστυνομικών και η εξειδίκευσή τους είναι ζητούμενο στην σημερινή αστυνομία. 

Η τυπολατρία και η ευθυνοφοβία, σε όλα τα υπηρεσιακά επίπεδα, πρέπει να παραχωρήσουν την θέση τους, στην επαγγελματική επάρκεια, στην γνώση και στην αυτοπεποίθηση των στελεχών της και όλων των Αστυνομικών. 

Η ανύπαρκτη μέχρι τώρα, εντός θεσμικών πλαισίων, συνεργασία των εν ενεργεία με τους εν αποστρατεία αστυνομικούς, καθώς και με τους πολίτες,θα συντελέσει στην καταπολέμηση της εγκληματικότητας και στην ασφάλεια των πολιτών των πόλεων και της υπαίθρου. 

Πράγματι,η τοποθέτηση του Καθηγητού κ.Πανούση στο συγκεκριμένο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη,δημιουργεί αισιοδοξία σε όλους μας για οργάνωση της Αστυνομίας, καταπολέμηση της εγκληματικότητας και εμπέδωση του αισθήματος ασφαλείας στους πολίτες. 

Το ευχόμαστε ολοψύχως,αναμένοντες τα αποτελέσματα...

Αθετούν τις υποσχέσεις τους για τους ένστολους!

 Γράφειο ο Σωτήριος Αθαν.ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΗΣ

Τελευταία «έπαιξε» πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ…. το πλεόνασμα του προϋπολογισμού και η κατανομή του στους ένστολους και σε άλλες ευπαθείς ομάδες. 

Ο Πρωθυπουργός είχε υποσχεθεί στους εκπροσώπους των θεσμικών οργάνων των αποστράτων και των εν ενεργεία, που τον είχαν επισκεφθεί μετά τις επιτυχείς και ογκώδεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα,την άρση της αδικίας προς τους ενστόλους.

 Όμως, από το αποτέλεσμα αποδείχθηκε ότι η υπόσχεση ήταν χωρίς αντίκρυσμα και «άνθρακας ο θησαυρός» για τους ενστόλους ,που περίμεναν την εκπλήρωση της υπόσχεσης του Πρωθυπουργού της χώρας. 

Οι ανήκοντες στο ειδικό μισθολόγιο των στρατιωτικών (μισθωτοί και συνταξιούχοι) δεν υπήρξαν ποτέ προνομιούχοι, ούτε διαμαρτύρονται για τις περικοπές που είναι ισοδύναμες με εκείνες των συναδέλφων τους του Δημοσίου. Οι ένστολοι ζήτησαν όχι διατήρηση προνομίων, αλλά άρση της ......>

αδικίας (διπλής παρακράτησης).  

Κάποιοι,εκ του Οικονομικού Επιτελείου της Κυβέρνησης με μεγάλη ευκολία εισηγήθηκαν τη εξίσωση των μισθών-συντάξεων των στρατιωτικών (των υπαγομένων στο στρατιωτικό μισθολόγιο ανδρών και γυναικών) με τους αντιστοίχους συνταξιούχους του Δημοσίου και μάλιστα κάθετα και οριζόντια, χωρίς συγκεκριμένα κριτήρια (ασφαλιστέος χρόνος, μισθολογικά κλιμάκια κλπ.),θεωρώντας τους προνομιούχους μισθολογικά-συνταξιοδοτικά! Έτσι οι ανήκοντες στο ειδικό μισθολόγιο των στρατιωτικών υπέστησαν διπλές περικοπές, μείωση λόγω μνημονιακών διατάξεων και μείωση των συντελεστών των μισθολογικών βαθμών (για την οποία μείωση εκδόθηκαν και νέες πράξεις συνταξιοδότησης). 

Αυτό συνέβη ΜΌΝΟ στους μισθωτούς και συνταξιούχους του ειδικού στρατιωτικού μισθολογίου!! Αγνοήθηκαν εσκεμμένως οι συνθήκες εργασίας ,που επέβαλαν την καθιέρωση ενός ειδικού μισθολογίου, για την ειδική κατηγορία των ένστολων εργαζομένων [όπως η εργασία πέραν του πενθημέρου ,στις αργίες και Κυριακές, των νυκτερινών, των υπερωριών (24ωρο συνεχόμενο),το επικίνδυνο-ανθυγιεινό σε πολλές περιπτώσεις, εκ περιτροπής κυλιόμενο ωράριο εργασίας, ο πραγματικός χρόνος εργασίας, οι τακτικές ή έκτακτες -και χωρίς κριτήρια- μετακινήσεις με τις εξ αυτών απορρέουσες συνέπειες ,τόσο για τους τους ίδιους, όσο και για τις οικογένειές τους]. 

Και όμως, όλα τα ανωτέρω, που είχαν ληφθεί υπόψη για την σύσταση του ειδικού μισθολογίου των στρατιωτικών, διαγράφηκαν «ελαφρά τη καρδία και συνειδήσει» και επί πλέον δεν λήφθηκε υπόψη και η παρακράτηση των ασφαλιστικών εισφορών που συναρτάται με τον ασφαλιστέο χρόνο και το ύψος των αποδοχών. 

Αποτέλεσμα ήταν η μείωση των αποδοχών αυτών σε ποσοστό 40% και πλέον σε ετήσια βάση και 50% στις επικουρικές συντάξεις. 

Οι ενδιαφερόμενοι αντέδρασαν και γνωστοποίησαν με κάθε πρόσφορο μέσο την σε βάρος τους αδικία και προσέφυγαν στα αρμόδια διοικητικά δικαστήρια. 

Η Κυβέρνηση, για να καθησυχάσει τους διαμαρτυρόμενους υποσχέθηκε την άρση της αδικίας από το …πλεόνασμα του προϋπολογισμού. 

Τελικά αθέτησε την υπόσχεσή της και προκλητικά εξαιρέθηκε το 80% των μισθωτών και συνταξιούχων του στρατιωτικού μισθολογίου, διότι οι μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές-συντάξεις (συμπεριλαμβανομένων και των επικουρικών τους) υπερβαίνουν το όριο των 1.500€ που η ίδια έθεσε. Βέβαια οι καθαρές αποδοχές (αφαιρουμένων των κρατήσεων κλπ) δεν υπερβαίνουν τα 1.250 € στους βαθμούς του Στρατηγού! Αυτό για να μην παραπληροφορείται ο Έλληνας πολίτης. 

Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο που ακολουθεί είναι η δικαίωση των στρατιωτικών από το Συμβούλιο της Επικρατείας, η απόφαση του οποίου αναμένεται να καθαρογραφεί,σύμφωνα με την οποία θεωρείται αντισυνταγματική η περικοπή των μισθών και συντάξεων (μείωση μισθολογικών συντελεστών-έκδοση νέων πράξεων συνταξιοδότησης),που έγινε με τον Ν.4093/12. 

Η θεραπεία της αντισυνταγματικότητας είναι μοναδική. Μεσοβέζικες λύσεις δεν χωρούν. Επαναφορά των προηγουμένων συνταξιοδοτικών πράξεων και καταβολή των συντάξεων με βάση εκείνες που καταργήθηκαν. Αυτό αφορά ΌΛΟΥΣ τους εν ενεργεία και συνταξιούχους. Διακινούνται διάφορες φήμες, πολλές πληροφορίες, για ισοδύναμα κλπ (δηλ.τα δίνω με το ένα χέρι και τα παίρνω με το άλλο!!).Ίδωμεν. 

Ευχόμαστε αυτή η φημολογία να μην επαληθευθεί. Σε περίπτωση που συμβεί η ευθύνη της αναξιοπιστίας και της «εμπαθούς» συμπεριφοράς προς τους στρατιωτικούς (εν ενεργεία και αποστράτους) βαρύνει αποκλειστικά εκείνους που υπόσχονται, αδικούν,εμπαίζουν και προσβάλλουν ανθρώπους που προσέφεραν στην πατρίδα και στην κοινωνία γενικότερα.

«…Την ευχή σου Παπούλη μου»

Απόψεις

 Γράφει ο Σωτ.Αθ.Μουντζούρης 

Στην δεκαετία 1960-1970, όταν είμασταν παιδιά και περνούσε κάποιος ιερωμένος (ρασοφόρος δηλαδή) μας άρεσε ιδιαίτερα να τρέχουμε, και να του φιλήσουμε το χέρι. Δεν ήταν μόνον οι συμβουλές από την οικογένεια και το κατηχητικό, ήταν και εκείνες οι ευχές που μας έδιναν οι παπούληδες, όταν φιλούσαμε το χέρι τους: «Του Κυρίου, παιδάκι μου», «Ο Θεός να σε ευλογεί», «Ο Θεός να σε αγιάζει και να σε προστατεύει»,ενώ ταυτόχρονα σταύρωνε το κεφαλάκι του παιδιού. Ήταν και το ήθος των τότε ιερέων μας. Ήταν και οι κατευθύνσεις από τον δάσκαλο και την δασκάλα για απονομή σεβασμού στους μεγαλυτέρους και πρωτίστως στον Ιερέα (τον Παπά ) του χωριού. «Όταν βλέπετε Παπά ή Δάσκαλο ή Αστυνόμο ή Πρόεδρο ή μεγαλύτερό σας,θα βγάζετε τα χέρια σας από τις τσέπες και εάν είσθε σε Λεωφορείο και κάθεστε θα παραχωρείτε την θέση σας»,μας υπενθύμιζε συχνά-πυκνά ο δάσκαλος στο σχολείο μας.Αυτό ήταν «νόμος» για μας τους μαθητές,τότε.Να είσαι σε Λεωφορείο και να κάθεσαι ενώ ο παππούς,η γιαγιά ή ένας ιερωμένος να στέκεται όρθιος δίπλα σου;Αδιανόητο.Σαν ελατήριο πεταγόμαστε και παραχωρούσαμε την θέση μας......>>

Σήμερα; 

Ζητάμε επισήμως την κατάργηση των θρησκευτικών και την αποκαθήλωση της εικόνας του Χριστού και της Παναγίας μας από τα σχολεία!!! Ύστερα, βρεθήκαμε στις πόλεις για την εργασία μας, στην αρχή, αντιδρούσαμε στην ωραία παλαιά μας συνήθεια. Όμως βλέπαμε και κάτι άλλο. Πήγαινες να φιλήσεις το χέρι κάποιου κληρικού, και αυτός το τραβούσε. Δήθεν από ταπείνωση, δήθεν φιλικά, δήθεν … Αργότερα, στο Άγιον Όρος, βλέπαμε να φιλούν το χέρι του παπά οι πάντες. Φράσεις: Είσαι παπάς, δώσε μας την ευχή σου παπά μου, να σου φιλήσω το χέρι, και άλλες παρόμοιες, τις άκουγες πολύ συχνά. Σήμερα όμως, τα πράγματα άλλαξαν, και από ότι φαίνεται, άλλαξαν πολύ. Στην εκκλησία παίρνουμε το αντίδωρο και ούτε καν σκύβουμε να φιλήσουμε το χέρι του Παπά, που και εκείνος μερικές φορές από την βιασύνη του δεν το αφήνει να το ασπασθείς.Είναι ευλογία για τον χριστιανό το φίλημα (ο ασπασμός) του χεριού του ιερέως.Αυτά τα χέρια που σου δίνουν το αντίδωρο είναι αγιασμένα.Λίγο πριν έπιασαν τον άρτο,κατά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων,που μεταβλήθηκε σε σώμα του Κυρίου όταν εκφωνήθηκε η ευχή « …μελίζεται και διαμελίζεται ο αμνός του Θεού»!!Αυτή είναι η πίστη μας,αυτή η διδασκαλία της Εκκλησίας μας.Πως να μην αισθανθείς την ανάγκη να ασπασθείς και να καταφιλήσεις τα αγιασμένα αυτά χέρια; Ο Παπάς δεν είναι απλός άνθρωπος.Είναι Λειτουργός,.Εναι ο ειδικός που έχει το χάρισμα να τελεί τα μυστήρια του Θεού ενώπιον «μυριάδων Αγγέλων και Αρχαγγέλων».Τον δέχεται και τον ανέχεται ο ίδιος ο Θεός στο άγιο θυσιαστήριο. Στις δημόσιες υπηρεσίες, σήμερα, ο παπάς προσφωνείται πλέον όπως και κάθε άλλος: «Τί θα θέλατε, κύριε;». «Μάλιστα, κύριέ μου..» και άλλες παρόμοιες φράσεις. Το «πάτερ» σχεδόν εγκαταλείφτηκε. Δεν τον βλέπουμε ως πατέρα,πνευματικό Πατέρα,αφού πλέον δεν μας χρειάζονται τέτοιοι.Δεν τους έχουμε ανάγκη….Εμείς τα ξέρουμε όλα και ο εαυτός μας θεωρείται «ΘΕΟΣ» και η λογική μας,ο ορθολογισμός μας, είναι ο κυρίαρχος στην ζωή μας…!!!! Για χειροφίλημα, ούτε λόγος. Τι κάνετε; Πώς είστε; Και κάνουμε χειραψία,όπως τον οποιονδήποτε άλλο συναντήσουμε στον δρόμο μας!! Οι Γεροντάδες και οι Αγιορείτες λένε: «Και απλός μοναχός να είσαι, θα δίνεις το χέρι σου, να το φιλήσουν οι άνθρωποι. Προσκυνούν το σχήμα σου. Μην τους αδικείς και μην του στερείς την ευλογία του Θεού.Όταν είσαι Ιερεύς,είσαι υποχρεωμένος να μην τους στερήσεις την ευλογία και την χάρη του Θεού,διότι τελείς τα μεγάλα μυστήρια του Θεού στο άγιον Αυτού Θυσιαστήριον» Αλλά, γιατί, σήμερα, θυμήθηκα τα χειροφιλήματα και τις προσφωνήσεις; Γιατί βλέπουμε πως, και εδώ δυστυχώς, στην Ελλάδα, πλέον, οι άνθρωποι δεν συνεχίζουν τις παραδόσεις, όσον αφορά τον ρασοφόρο. Δεν μπορώ να πω ότι δεν σέβονται οι λαϊκοί τον Παπά που τους βάπτισε ή τους πάντρεψε και συχνά πυκνά τους ευλογεί και τους αγιάζει με τα μυστήρια της εκκλησίας. Σημασία έχει το κατά πόσο σεβόμαστε εμείς, προσωπικά, τον εαυτό μας και τον Ιερέα, τον Λειτουργό του Υψίστου. Και ακόμα, έτσι που έχουμε πλέον αγωγή,από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς ακόμη, είναι πάρα πολύ εύκολο να περάσεις το μήνυμα που θέλεις, να φέρεις τα απάνω κάτω. Οι δάσκαλοι σπανίως ομιλούν για σεβασμό στους ιερείς και τα παιδιά θεωρούν το ράσο κάτι σαν την στολή του … «μπάτμαν»,την οποία προτιμούν να φορέσουν τις Αποκριές,ως μασκαράδες. Βασικά και στοιχειώδη για την λειτουργική ζωή και για την πίστη μας το παιδί δεν γνωρίζει.΄Αγνοια και αγνωσία μαστίζουν την Ορθόδοξη(;) κοινωνία μας.Ελάχιστα και σπανίως ομιλούμε για τα απλά και τα βασικά της πίστης μας,την ευσέβεια και την ευλάβεια των χριστιανών μας.Παλιότερα θεωρούσαμε υποχρέωση να κάνουμε τον σταυρό μας περνώντας έξω από την εκκλησία. Σήμερα θεωρείται περιττό και εάν κανένας συνεχίζει την παράδοση αυτή, μάλλον κινδυνεύει να χλευαστεί και επιεικώς να σχολιασθεί αρνητικώς. Μήπως, μετά από όσα γράφονται τώρα, οφείλουμε να δούμε κάπως πιο σοβαρά τέτοιες και ανάλογες καταστάσεις; Μήπως, οφείλουμε και να κλάψουμε λίγο; Πάντως το αντικληρικό πνεύμα συνεχώς βρίσκει όλο και περισσότερους οπαδούς. Άντε, μετά από τόση διακωμώδηση του κλήρου στην τηλεόραση, να πείσεις τα παιδιά ότι το ράσο και τα άμφια, τα φορούν οι κληρικοί και όχι οι τηλεοπτικοί αστέρες, ηθοποιοί, καρναβάλια, μάγοι κλπ. Ο Θεός να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει.